Laatste dag

Woensdag
Vandaag naar huis, heb er wel zin in maar voor het weer hoef ik niet zo nodig.
Om 10 uur moeten we van onze kamer af zijn, we zetten onze bagage beneden in de kamer van Hilleken.



Na het ontbijt zijn ze al bezig aan slopen van o.a. de receptie.
Weer zo een bijzonder gegeven van onze reis dat we de laatste gasten zijn hier.
Volgend jaar is het een 5 sterren hotel met lift hopelijk.
Eerst Tini feliciteren die is vandaag jarig, eindelijk is hij van mijn leeftijd.
Hij krijgt een T-shirt van ons met luipaard en Serengeti er op.
Van Hilleken onze reisleidster krijgen we een sleutelhanger en een kaartje met persoonlijke tekst. Bij mij staat ‘stoer wijf, ik heb van je genoten kwahiri (tot ziens).
We gaan met een paar mensen nog even shoppen, naar wat markten in de buurt. Vandaar lopen we naar strand naar (Freddy) Mercury restaurant. Hij heeft hier gewoond en zo geëerd hier. We hebben dit als ontmoetings plaats en eten en drinken hier wat.
Terug naar het hotel waar het slopen duidelijk hoorbaar is.
Eindelijk komt onze kar (houten handkar) om de bagage naar het busje te brengen.
Auto kunnen niet komen in de smalle straatjes. Het is warm en plakkerig.
Op het vliegveld is ons vliegtuig een uur te laat. Maakt niet veel uit of we nu hier moeten wachten of in Nairobi ons vliegtuig vertrekt pas om 23.00 uur.
Met vertraging komen we aan in Nairobi.
Op het vliegveld van Nairobi is het gelukkig minder warm.

Het wordt een lange vlucht met veel wachten.
Nairobi is niet veilig de bemanning slaapt in Dar Es Salaam. Wij moeten er ook heen, dus terug eigenlijk want Dar es Salaam ligt vlak naast Zanzibar.
De aankomst in Nederland is 4 uur later dan gepland.
Terrence (mijn zoon) komt me halen fijn het valt tegen de kou en ik ben behoorlijk moe.

Maar nu 2 maanden later ben ik nog steeds aan genieten van deze geweldige mooie reis.
De fantastische mensen van ons groepje en de mensen die ik onderweg heb ontmoet.
De ervaringen die wij hebben gehad onderweg, alles maakt de trip iets heel bijzonders.
Het was het allemaal dubbel waard en om nooit te vergeten.


http://www.sawadee.nl/reisroutes/toon_reis.php?rc=KET


Informatie over reisbureau van deze reis.

Einde

Dolfijnen

http://www.threebestbeaches.com/zanzibar/uploaded_images/tbb-zanzibar04-782364.jpg

Strand Oost Zanzibar.


Dinsdag Het is 6.30 en ben klaar wakker denk aan Nederland waar het koud is, ik kan me er geen voorstelling van maken. Morgen gaan we naar huis vreemd hoor.


Het is hier bloedheet de airco werkt niet ramen sluiten niet goed, afzien dus. Maar we zijn dan ook de laatste gasten hier. Het Hotel wordt grondig verbouwd tot een 5 sterren hotel.
Om 9 uur vertrekken we naar de oostkust van Zanzibar ong 38 km.
Het strand daar is mooi wit en de zee is erg ver weg, die komt later deze kant op verzekeren ze ons. Heel in de verte zie je een branding. Een paar mensen van onze groep lopen die kant op en zijn al snel stipjes en daarna niet meer te zien.
Ze vertellen dat de branding nog steeds ver weg bleef, dus waarschijnlijk een rif verder in zee.
We hangen wat rond beetje zonnen, wandelen en lunchen. Na 2 uur zien we de zee onze kant opkomen prachtig om te zien. De zee ziet hier groen ik maak vele foto’s daar net een vakantie folder.
Met Marina, Brigitte, Petra, Angelique, Hilleken en ik vertrekken we naar de zuidkust om dolfijnen te zoeken en mee te zwemmen.
Daar aangekomen krijgen we onze flippers en snorkels en gaan met een boot de zee op.
Onze mannen spotten dolfijnen, wij zitten klaar op de rand van de boot om te springen.
Het is gelukt de eerste keer al, ze zeggen springen, ik spring en kijk onder water wouw moeder met kind.
Dit doen we nog vele keren, we zien in de verte ook dolfijnen boven water springen.
Ik maar een klein filmpje en krijg een paar vinnen op beeld.
Al met al een geweldige ervaring.
De jongens zijn zeer behulpzaam de èèn doet het spotten de ander stuurt.
We hebben een paar snorkels en flippers over dus doet de spotter goed mee om ons in het water voor te gaan.
We gaan moe maar voldaan terug naar de anderen.
En terug naar het hotel.

Zanzibar

http://www.lib.utexas.edu/maps/africa/zanzibar_77.jpg

Map Zanzibar

Zanzibar.

Zaterdag 5 jan. 2008 Het is erg donker nog we zijn allemaal erg stilletjes.
Patricia is vannacht ziek geworden we hebben het met haar te doen.
Ze klinkt afschuwelijk hoe ze hoest etc.
Onderweg moet ze er nog een paar keer uit, als ik er nog aan denk echt heel erg.
Maar oké we zijn op tijd bij het vliegveld van Arusha.
We gaan uitrusten op Zanzibar, het is ong. een uur vliegen en we zijn er om 9.30.
De plaatselijke chauffeur is er niet, wachten dus. De temperatuur is heet en vochtig.
Het is wennen die hitte. We logeren in Hotel Internationaal een hotel in de oude glorie van lang gelede. Patricia, Petra en ik krijgen een eigen kamer. Later te begrijpen waarom, we zijn de laatste gasten. Na ons word het verbouwd tot een 4 sterren hotel.
Met een groepje verkennen we Stone Town allemaal smalle straatjes makkelijk om te verdwalen. Dat doen we niet maar lopen waarschijnlijk wel flink om.
S’avonds eten we bij een Italiaans restaurant.



Zondag na het ontbijt doen we de Spice-tour, langs een ruïne van een sultan met 14 vrouwen, een scheepswerf en natuurlijk over kruiden. Er klimt een man in een palmboom om een kokosnoot te plukken.

Onze gids Alie en de kokosman maken beide geweldige dingen van bladeren. Alie maakt een bril van een blad een ketting de meest vreemde dingen, prachtig.
Alie heeft een heel grappig accent heb lol met hem echt lachen.
Het is een mix van Rasta en bekakt engels.
De manier hoe die dingen uitspreekt gewoon geweldig.
Vraag aan hem of de mannen hier ook meerder vrouwen hebben, hij zegt dat kunnen we niet betalen. Dan hebben we honger dus dan maar niet. Eerder bij de ruïne van de sultan had hij het over de room of ‘comfort’, alleen al hoe hij het uitsprak subliem. Ik zeg in Kenia hebben mannen het ook arm, maar wel meerdere vrouwen. Dus honger maar wel meer comfort. We hebben er lol om. Heerlijk vind ik dit soort humor.
Het merendeel van de inwoners van Zanzibar is moslim.
S’middags gaan we naar een eiland vlak bij snorkelen, dat word mijn eerste keer.
Eerst snorkelen we aan een kant van het eiland waar veel te zien is onder water, maar er staat te veel golfslag daar. Dus gaan we naar de andere kant, minder mooi maar daar kan je tenminste snorkelen. Ik geniet er van maar krijg wel vaak water binnen. Kwestie van wennen.
Het is een hele leuke dag die we afsluiten met eten buiten bij visstalletjes.
Een soort van markt van stalletjes waar je voor een paar cent allerlei vis koopt dat die dag is gevangen. Leuk en apart om te doen. Daarna gaan we naar een lokale bar om nog wat te drinken.


Maandag vandaag Ik ben wakker om 7 uur, Nederland 5 uur.
We gaan zo (met gids) wandeling maken door Stone Town.
Om 8.30 na ontbijt vertrekken we onze gids is een oudere man deze keer. De gidsen hier vertellen hun verhaal allemaal op een leuke en interessante manier. Heerlijk om naar te luisteren. We gaan eerst naar de plaatselijke markt, hij vertelt over de Arabische invloeden en Indiërs en Engelsen en natuurlijk van de slaven. De deuren met ronde boog zijn Arabies en de vierkante Indische. De punten op de deuren zijn om olifanten niet tegen de deuren te laten leunen. Deuren kunnen op 2 manieren open, de ene kant voor de mannen de andere voor de vrouwen. Hij maakt er een quiz van wie gaat waar door en waarom. Ik wijs op de kleine kant, die is voor de vrouwen. Hij zegt je hebt gelijk maar hij wijst op het sleutelgat en zegt iedereen gaat door de vrouwen kant want die hebben de sleutel. De manier waarop dit verteld word is leuk en commies en daarom enig om naar te luisteren.
We gaan naar een kerk waar vroeger de slaven werden verhandeld en Livingstone die dat liet ophouden. Over zijn sterven door malaria en wat hij allemaal gedaan heeft voor Zanzibar. Er klinkt hier respect door voor de man.
Over een man die ze tik tik noemde vanwege het feit dan hij al schietend aan kwam om slaven te halen. Over een Missionaris die vele inlandse talen sprak “Steel” heette hij of zo.
We bekijken de slaven verblijven (erg klein) naast de kerk. Een monument door een Zweedse kunstenares van de slaven. De kerk is gebouwd op de plek waar vroeger de ‘wippingtree’stond. (De plaats zuiveren als ware) Onder die boom kregen de slaven zweepslagen om te kijken hoe sterk ze waren.
Daarna naar huis of wonderen van de sultan. Het eerste huis met Lift, Electra en stromend water. Nu een museum met een prachtig uitzicht over zee en Stone Town.
We eten vanavond op het dak van een nieuw hotel.

Koffie boeren aan de voet van de Kilimanjaro

http://www8.georgetown.edu/centers/cndls/applications/posterTool/data/users/tanzania-kilimanjaro.jpg

Voorbeeld hoeveel sneeuw de Kili vroeger had, verbijsterend verschil. De opwarming van de aarde is hier goed te zien.

Van uit Arusha vertrekken we om 1 uur naar een koffiecoöperatie aan de voet van de Kilimanjaro een rit van 2 a 3 uur.
De weg er heen is erbarmelijk veel kuilen stof enz. met asfalt zou die rit half uurtje zijn.
Daar aangekomen is de verassing groot als we onze tenten niet hoeven op te zetten. Wat een luxe.
Het is een prachtig plekje met uitzicht op de Kilimanjaro, meestal is het zicht belemmerd door wolken maar een plaatselijke boer garandeert ons dat hij morgen zichtbaar is.
En de volgende morgen, ja hoor vroeg zien we de wolken verdwijnen, snel een paar foto’s nemen voor het te laat is.
De Kili zoals hij hier liefkozend genoemd word.
We gaan in 2 verschillende groepjes kijken hoe het proces hele van koffie maken verloopt.
Ik kies voor de korte tocht, wij gaan met Joseph mee naam genoot van mijn vader. Hij legt geduldig uit hoe de boon wordt geplant 8 maanden word vertroeteld tot hij tussen de bananen bomen word geplant. Het is een langdurig proces voor er eindelijk bonen aan komen en er geoogst kan worden.

Na het plukken door een molen om velletje er af te halen, weken, langzaam drogen, weer een velletje er af stampen, branden malen en dan na zeven eindelijk koffie. Mijn koffie smaakt vanaf nu anders, nooit gedacht dat het zo veel werk is.

Op de wandeling terug naar de slaapplaats geeft Joseph me een hand om me te ondersteunen
mijn benen willen niet meer. Nog steeds van mijn domme sprong uit de Truck in Nakuru Nat. Park. Joseph brengt me een stok om op te leunen tijdens het lopen, werkt inderdaad beter. Diner wordt verzorgd door de lokale vrouwen (boerinnen) de manier waarop dat gedaan word is leuk. Alles staat klaar in potten of pannen, er word aandacht gevraagd en uitgelegd wat er in elke pan zit. Daarna is het aanvallen het eten is over het algemeen lekker, het vlees is hier heerlijk. (elders vaak taai en droog).
Terug bij de tenten is er wijn en kampvuur en dan lekker slapen.



De volgende ochtend hoeven we pas om 9 uur klaar te zijn, we zijn al klaar om 8 uur en ontbijt al op, het went hè vroeg op staan 8 uur is laat.
Patricia is jarig en krijg kado’tjes, wij ook de Kili is prachtig zichtbaar er worden vele foto’s gemaakt.
Om 9 uur vertrekken de anderen voor een wandeling in de omgeving en Marina en de Peters maken een natuur wandeling en de anderen de een kerk en ziekenhuis op de terug weg de plaatselijke markt. Het wordt voor mij een rustige dag.
Joseph komt me later halen voor de markt om die bekijken. Het is een overvol gebeuren daar.
Ik zie er niets dat ik zou willen kopen, maar gezellig is het er wel.
S’avonds bij het kampvuur heb ik een gesprek met een plaatselijke boer die wil weten over hoe aids word overgedragen. Ik vertel hem uiteraard wat ik er van weet door bloed voornamelijk. Het valt me op hoe makkelijk het praten gaat, hij vraagt ook heel vrij. We hebben een boeiend gesprek over en weer over verschillen van leven hier of in Europa.
Over scholing en gezondheid en zo meer, jammer dat er niemand anders bij kwam zitten.
Morgen vroeg op we vertrekken 5.30 dan is het nog donker.
Gelukkig hoeven we onze tenten niet af te breken dat scheelt.

Spannende fietstocht

Volgende dag uitslapen, en dat in een lekker bed en rustige omgeving heerlijk.
Om 8.30 vertrekken we met ons nieuwe vervoer een minibusje.
Een mooi en luxe busje de deur gaat zelfs automatie’s.
Het schrijven gaat me hier makkelijk af.
We stoppen bij een T-shirt winkel daar koop ik een T-shirt voor mijn kleinzoon.
Een stukje verder is een mooi uitzicht dus foto’s maken er staat ook een baobobboom die moet natuurlijk ook op de foto. Volgens onze gids 3000 jaar oud. Baobobboom betekent omgekeerde boom. Het lijkt alsof de wortels naar boven groeien vandaar de naam.
Dan rijden we door naar een bananenbier fabriekje, vandaar uit kunnen we een wandeling door het dorp Mto wa Mbu genaamd maken en een fietstocht (whisky ) of de (Coca-Cola) genoemd.

We doen de whisky fietstocht. De tocht gaat door het dorp een bos en over een vlakte waar o.a. Zebra’s grazen, cheeta’s zijn er ook maar die zien we niet.
Aan het einde is Lake Manyara een hele belevenis om daar te fietsen.
De terug weg kom ik bijna niet meer vooruit wind regen en zoals later blijkt mijn fiets trapt heel zwaar en de dynamo zit op het wiel. Als we een watertje over moeten kom ik te vallen plons. Ben oververmoeid raak mijn evenwicht kwijt. Heb mijn been open gehaald.
De Gids is me behulpzaam met opstaan en schoonspoelen van handen en voeten. Het eerste wat ik deed was mijn camera redden.
Verderop ruil ik met 1 van de gidsen van fiets, dat gaat een stuk beter.
Bij de houtsnijders krijgen we uitleg over hoe en wat, koop er een mooie olifant.
Verder door de bananen bomen krijgen lunch bereid door de plaatselijke bevolking, leuk zo tussen de bananen bomen. Het is goed verzorgd en de reisleiding zorgt dat waar we eten rekening word gehouden met onze normen. Dus er word schoon water uit de fles gebruikt voor het bereiden van ons eten. Dat geld voor de hele trip.
Terug in het dorp gaan zijn er ook nog die naar het bier brouwen gaan kijken en proeven. Ik ben te moe blijf lekker zitten waar ik zit.
Ga nog wel shoppen met Patricia, koop een mooie ketting voor mijn dochter.
Vanuit hier rijden we in 3 uur naar Arusha, daar overnachten we een een prachtige lodge.
Het zijn allemaal huisjes Afrikaanse stijl sommige op palen echt schitterend en heerlijk rustig.
We eten met z’n allen in het restaurant die avond heel apart.
Ik slaap in een dubbelbed de meest luxe tot nu toe. Heerlijk dwars gelegen en het bed was juist goed niet te hard en niet te zacht.
Bij de lodge horen vogels er loopt hier een paradijs of kraanvogel, een lepelaar of lepelbek? Reiger in de rondte. L’oasis de lodge is een goede benaming voor deze plek. Een aanrader als je in de buurt bent.
Het ontbijt was ook goed een welkome afwisseling.
Bernadette, Patricia en ik hebben geen zin om daar rond te dolen en we regelen om wat langer in de lodge te blijven en later met de taxi na te komen. Ik ga voor het eerst eens internetten de achterban op de hoogte brengen van wat er hier gaande is.
Om 12 uur vertrekken Bernadette, Patricia en ik naar Arusha en ontmoeten we de rest bij het koffie/eethuis. Ik neem er een overheerlijke Capputino.
We hebben berichten gehad dat er veel doden vallen in Kenia niet leuk om te horen dat de mensen waar we zo van genoten hebben nu gevaar lopen.
In Eldoret waar we als laaste hebben ontbeten is een kerk met vooral vrouwen en kinderen verbrand. De mensen zijn er levend verbrand afschuwelijk om te horen, zeker als je er net bent geweest. In Nederland zullen ze de berichten ook wel hebben gehoord, even laten weten dat we nu in Tanzania zitten. Door hier te zijn besef je pas goed hoe goed wij het hebben in het westen, maar ook ten koste van wat.
Alles heeft zeker een voor en tegen, maar gezondheid is een belangrijk goed.

Ngorongoro krater

Na een lange rit met regen onderweg, stoppen we even een uitzicht over de Ngorongoro krater.
Bij de lodge is het aangenaam rustig en mooi, het geheel is goed verzorgd.
Bij de openhaard buiten met een lekker biertje apart hoor, kan me niet voorstellen dat het in Nederland koud is en oudejaarsdag.
We werden door de mensen van de lodge uitgenodigd om oud en nieuw samen te vieren.
Het eten en drinken waren gratis.
Om 12 uur namen de Nederlanders het over en begonnen af te tellen, dat was denk ik niet de bedoeling, maar ze vonden het wel leuk.
Al dat zoenen van ons werkte heel aanstekelijk enig hoor.
Er was een optreden van een rasta band en wat acrobates voorstelling met grapjes.
Ik ben snel naar bed gegaan, morgen de Ngorongoro krater wil fit zijn.





Vandaag Jan 2008 DE Ngorongoro krater ik verheug me er op.
Vroeg op vandaag.
Er staan 2 jeeps klaar en we verdelen ons er over.
Onderweg gaat 1 van de jeeps stuk, na een tijd wachten komt er een andere met een andere chauffeur. Onze eerste chauffeur leek wel aardig en behulpzaam deze doet gewoon zijn ding.
Later hoorde we van de andere dat het daar nog een graatje erger was.
Daar betaal je 100 dollar voor, 50 voor huur jeep met chauffeur en 50 voor intree Ngorongoro krater. Wij zijn een fantastische leuke en gezellige chauffeur en kok gewend met een geweldige Truck. Het is een anti climax.
Als we in de krater aankomen, moeten we er even uit om het dak van de jeep omhoog te doen.
Mijn droom om daar te zijn is van al heel lang geleden dus word weer even emotioneel. Petra maakt een mooie foto van mij naast de jeep.
Er is niet veel wild in de krater het meeste wild is er nu buiten. Het is ook erg groen overal dus is het wild ook verspreid.

We rijden wat rond door de krater maar we worden niet echt enthousiast, in een laagte met water en grote boom eten we onze lunch.
De chauffeur zegt dat we onze lunch wel onder die boom kunnen eten, Hilleken heeft gewaarschuwd voor de Wouw ze pikken het eten zo uit je hand. Maar volgens de chauffeur kan het daar wel, nou ik hoor Petra zeggen nou het ze kijkt beteuterd naar haar hand weg brood, op dat zelfde moment voel ik een wind van de vleugels en weg is mijn kip. Wel lachen, gaan de rest maar opeten in de jeep.
Na de lunch rijden we verder door de krater, onze chauffeur zit steeds aan de telefoon of maakt een praatje met andere chauffeurs. Zo houden ze elkaar op de hoogte van waar wat zit.



Op gegeven moment draait hij om en rijd zo snel als hij kan naar de andere kant van de krater, daar staan wel 30 jeeps. Iedereen kijkt en maakt foto’s nu zien wij het ook cheeta’s twee stuks. Als we aan komen liggen ze, maar al snel staat er 1 op en dan gaat het razend snel.
Voor we het weten hebben ze een wrattenzwijntje te pakken. Het uithijgen duurt langer. Pa en Ma wrattenzwijn proberen nog iets te redden maar ze zijn te laat. De tweede cheeta houdt ze op afstand en leid ze af.
Dit alles is alleen met verrekijker te volgen van waar wij staan.
De cheeta’s sleepte hun prooi naar wat bosjes om samen op te eten.
Later in het beboste gedeelte nog bosolifanten gezien.
Dat was de Ngorongoro krater zo ongeveer toch nog waar voor ons geld.
Terug bij de lodge ga ik nog even winkelen, mijn zonnebril heeft nog maar 1 pootje.
Er zijn zo te zien geen winkels die zonnebrillen verkopen als ik er èèn denk te vinden blijkt het winkeltje zo groot als een toilet te zijn. De verkopen zegt ik weet wel waar ze er brillen verkopen en brengt me ergens achter af naar een winkeltje. Het ging links, rechts hier heen daar heen dacht even als iemand iets kwaads in de zin heeft is het moeilijk terug te vinden.
Maar geslaagd voor mijn missie en natuurlijk alleen maar aardige mensen.

Ngorongoro

Na twee nachten op weg naar Ngorongoro, als je het Serengeti park uit komt heet het volgende stuk Ngorongoro. Marina wil nog een foto van een Hartebeest en wala daar is ie.
Langs de weg die we rijden op weg naar een bezoek bij de Maasi zien we ongelooflijk veel dieren. Hele kuddes zijn hier langs de kant van de weg wildebeest, zebra’s, en noem maar op.
Ik maar een prachtige foto van dieren met in de verte wel 7 giraffe.

De leeuwen zijn in heat want we zien diverse stellen duidelijk aan het uitrusten tussen het paren door. Verderop loopt een jackhals en een hyena ze kruizen elkaars pad, maar kijken alleen maar naar elkaar. We worden langs deze weg overvoerd met wild, vlak naast de weg bij een partij rotsblokken een heel nest welpen. We kunnen niet goed onderscheiden of er ook een volwassene tussen ligt.

We stoppen bijna aan het einde van die weg bij de Maasi en brengen er een bezoek.

Er word gezongen en gedanst de mannen springen erg hoog. In groepjes krijgen we in de hutten uitleg over de gang van zaken. Waar besnijdenis van vrouwen en nog voor geboorte uithuwelijken me erg tegen staat. Het bezoek aan het schooltje zingen de kinderen voor ons.
Wat wij er ook van vinden de mensen hebben wel plezier in het leven. Al hoewel ik vond dat de Samburu vrouwen gezelliger waren en meer plezier hadden.
De kettingen en andere snuisterijen hebben geen effect meer we hebben al genoeg van gezien.

Van daar rijden we een klein stukje verder waar we gaan lunchen.
Terwijl Kane en Sam de lunch klaar maken gaan wij het plaatselijke museum bekijken.
Hier liggen volgens gegevens de eerste menselijke voetstappen.

Dit is de laatste maaltijd die Kane voor ons bereid straks gaan we door naar een lodge waar we oud en nieuw doorbrengen. Nieuwjaars ochtend vertrekken Sam en Kane.